یکی از مصادیق خرافه‌گرایی در جامعه ما، مراجعه افراد به فالگیران، رمالان، جن‌گیران، و مدعیان انرژی‌درمانی است. آنچه موجب حساسیت ویژه پلیس نسبت به این موضوع در سال‌های اخیر شده است، افزایش پرونده‌های اغفال و کلاهبرداری به ویژه بر ضد زنان و دختران است که با این روش‌ها صورت گرفته است.
نیروی انتظامی برحسب وظیفه قانونی خود با متهمان این پرونده‌ها برخورد می‌کند. چراکه طبق قانون، افرادی که از طریق رمالی و پیشگویی در منزل یا مغازه اقدام به فریب مردم کنند و این کار را به عنوان کسب و پیشه خود قرار دهند، مرتکب جرم شده و قانون برای‌ این افراد مجازات حبس و جزای نقدی را پیش‌بینی کرده است. ضمن اینکه اگر رمالی منجر به تحصیل مال نامشروع شود، متهم تحت عنوان کلاهبردار نیز تحت پیگرد قرار می‌گیرد و ماده یک قانون تشدید مجازات ارتشاء و کلاهبرداری، در مورد او اعمال می‌شود که در آن تصریح شده است:هرکس از راه حیله و تقلب مردم را به وجود شرکت‌ها یا تجارتخانه‌ها یا کارخانه‌ها یا مؤسسات موهوم یا به داشتن اموال و اختیارات واهی فریب دهد یا به امور غیرواقع امیدوار نماید، یا از حوادث و پیشامدهای غیرواقع بترساند و یا اسم و یا عنوان مجعول اختیار کند و به یکی از وسایل مذکور و یا وسایل تقلبی دیگر وجوه و یا اموال یا اسناد یا حوالجات یا قبوض یا حساب و امثال آنها تحصیل کرده و از این راه مال دیگری را ببرد، کلاهبردار محسوب و علاوه بر رد اصل مال به صاحبش، به حبس از یک تا 7 سال و پرداخت جزای نقدی معادل مالی که اخذ کرده است، محکوم می‌شود.
با این حال چرا با وجود پیش‌بینی مجازات‌ قانونی برای مرتکبان این قبیل جرایم، باز هم شاهد وقوع آن در جامعه هستیم؟ پاسخ این سؤال به شروع بحث ما باز می‌گردد و آن ساده‌اندیشی و گرایش برخی افراد به خرافه است.
بسیاری از افراد می‌خواهند از آینده با خبر شوند، همین موضوع از زمینه‌های اصلی روی آوردن آنان به فالگیری، رمالی، جن‌گیری و مشابهین نوین آنها مانند انرژی‌درمانی است.
عامل مهم دیگر، معرفی فالگیران و رمالان توسط دوستان و آشنایانی است که خود به افراد فوق مراجعه کرده و تصور می‌کنند نتیجه مثبتی گرفته‌اند.
متأسفانه آنطور که باورهای غلط نسل به نسل در برخی از افراد رسوخ یافته است، عبارات ژرف و پُرمغز در آنها اثر نمی‌گذارد؛ اگر اینگونه بود، کمی تأمل در این ضرب‌المثل قدیمی که «از گیرِ دزد در آمد، گیرِ رمال افتاد»! برای پیشگیری از اندوه و حسرتِ تقدیم پول بی‌زبان به این شیادان کفایت می‌کرد؛ و ای کاش در این جولانگاه فقط بحث خسارت‌ مالی خرافه‌گرایان مطرح بود....

/ 0 نظر / 5 بازدید