اجرای حکم قصاص اسیدپاشی در ایران برای نخستین‌بار


 سرانجام صبح سه‌شنبه هفته‌ای که گذشت نخستین حکم قصاص اسیدپاشی در ایران اجرا شد و به همه مجرمانی که به قانون و صورت‌های حل شده با اسید، بی‌خیال پوزخند می‌زدند و با خودشان حساب می‌کردند که در نهایت به دیه‌ای ناچیز و چند سال حبس محکوم می‌شوند فهماند، دیگر قرار نیست دست مردان قانون برای مجازات آنها بسته باشد و حق قربانیان اسیدپاشی را از آنها می‌گیرند.

این اتفاق برخی مردم را غافلگیر کرد، از آن جهت که تصور می‌کردند فقط قرار است حکم قصاص عامل اسیدپاشی به "داوود روشنایی" در آن روز انجام شود اما وقتی او تصمیم گرفت قصاص را به پس از ایام فاطمیه موکول کند، ناگهان خبر رسید که اجرای حکم پرونده اسیدپاشی دیگری به جریان افتاده است.

پرونده دوم ، مربوط به مردی بود که حدود 6 سال پیش، با تحریک 2 زن به صورت یک راننده تاکسی در قم اسید پاشیده بود که نه تنها این عمل چهره‌اش را ترسناک و بی‌شکل کرده بود، بلکه بینایی 2 چشمش را هم از او گرفته بود.

او احتمالاً خیال می‌کرد اگر گیر بیفتد، به روال پرونده‌های پیشین اسیدپاشی، در نهایت مجازاتی ناچیز را تحمل می‌کند که به دستمزد جرمش می‌ارزد اما ورق برگشت؛ قاضی، حکم بر قصاص داد و قربانی این پرونده اسیدپاشی، برخلاف "آمنه بهرامی"، قربانی دیگر اسیدپاشی که در اوج ناباوری مردم ایران، "مجید موحدی"، اسیدپاش خود را بخشیده بود، از حقش نگذشت و بینایی یک چشم متهم به ازای یک چشم نابینا شده قربانی، گرفته شد و بنا شد در صورت تأمین نکردن هزینه‌های درمان قربانی، بینایی چشم دیگرش هم از او گرفته شود.

با انتشار این خبر در سایت جام جم، شمار زیادی از مخاطبان سایت در پیام‌هایی کوتاه رضایت خود را از عزم جزم کردن مسئولان قوه قضاییه برای مبارزه جدی با اسیدپاشی اعلام کردند؛ مجازاتی که حالا می‌شود از بازدارندگی‌اش مطمئن بود و مسلماً شمار حوادث اسیدپاشی در سال‌های آینده کاهش می‌یابد.


اما ظاهراً همه، از اجرای این حکم راضی نبودند مثل "رها بحرینی" که به نمایندگی از سازمان عفو بین‌الملل، این اقدام قوه قضاییه را «قساوت» دانست و در اظهاراتی تند و به شدت غیرمؤدبانه و مداخله‌جویانه نسبت به تصمیم قوه قضاییه و خواسته میلیون‌ها ایرانی، آن را محکوم کرد.

گفته‌های "رها بحرینی" به اصطلاح پژوهشگر سازمان عفو بین‌الملل؛ مسلماً از دیدگاه مسئولان قوه قضاییه آنقدر اهمیت ندارد که بخواهند به آن پاسخ بدهند و آنها قصد دارند از این پس باقی مجرمان اسیدپاشی را نیز، قصاص کنند تا این جرم در کشورمان ریشه‌کن شود اما بد نیست به بهانه این نظر غیرمنصفانه، چند نکته را ذکر کنیم.

- قصاص مجرمان اسیدپاشی، بنا بر درخواست میلیون‌ها ایرانی است که چشم‌های‌شان را رو به چهره‌های حل شده و ترسناک قربانیان اسیدپاشی نبسته‌اند و بارها برای مظلومیت و زجری که هموطنان‌شان می‌کشند اشک ریخته‌اند و نگران خودشان و عزیزان‌شان هستند که مبادا روزی طعمه اسیدپاشی شوند.

- ایران اسلامی، خانه ماست و خودمان بهتر می‌دانیم برای این خانه، چه قوانینی باید وضع کنیم تا اعضای خانواده چند میلیون نفری‌مان در امنیت باشند و بی‌شک آنها که زیر پرچم بیگانگان پناه گرفته‌اند، از کشور گریخته‌اند و به واسطه فارسی حرف زدن، خودشان را ایرانی جا زده‌اند، حق ندارند برای امنیت این چهار دیواری تصمیم بگیرند؛ آن هم امنیتی که برای به دست آوردنش هزاران هزار نفر از برادران و خواهران‌مان جان خود را فدا کرده‌اند.

- به نظر می‌رسد مسئولان عفو بین‌الملل خیلی وقت است خوابند و ناگهان با اجرای این حکم بیدار شده‌اند و برای مطرح شدن در رسانه‌های آن طرف آب، داد و قال راه انداخته‌اند، اما چرا آنها وقتی لازم بود برای احقاق حقوق بشر، به پاخیزند از خواب خرگوشی نپریدند؟ مثلاً آن روزها که اسرائیلی‌ها از کودکان غزه کشتند و کشتند که قبرستان‌ها جا کم آورد و پدرها و مادرها، جسدهای سلاخی شده طفلان خود را زیر آوارها جا گذاشتند؛ بچه‌هایی که جرم‌شان اسیدپاشی نبود، جرم آنها، مسلمانی و ملیت آنها بود.

دلواپسان حقوق بشر، خیلی وقت‌ها خودشان را به خواب زدند مثل همه آن سال‌هایی که در ابوغریب، زندانیان عریان به فجیع‌ترین شیوه شکنجه می‌شدند، مثل همین تازگی که به گواه همان رسانه‌های غربی، ابوغریب‌های دیگری هم در سراسر دنیا وجود دارد که تعطیل نشده است و قرار نیست که تعطیل شود.

آنها حتی وقتی ایرانیان زیادی در کشورهای دیگر به مجازات اعدام محکوم شدند در حالی که مجازات آنها در ایران حبس ابد بود و آن کشورها حاضر به مبادله مجرمان با ایران نشدند، سکوت کردند.

نمایندگان عفو بین‌الملل که بی‌شک حرف‌هایشان بازتاب عقاید همه اعضای این سازمان نیست در جریان کشتار مسلمانان میانمار و یمن هم خواب بودند، آنها خبر دارند که صدها نفر از دستگیرشدگان توسط ارتش آمریکا بازداشتی خوانده می‌شوند نه زندانی، تا تحت پوشش قوانین جهانی حمایت از زندانیان قرار نگیرند و بدون هیچ محدودیتی شکنجه و کشته شوند. اما همین کرختی خواب اجازه نمی‌دهد واکنشی نشان دهند، آنها حتی در برابر اخبار اعدام صدها نفر در چین و عربستان با جرایم عجیب و غریب، چشم‌هایشان را می‌بندند، چون چین جمعیت زیادی دارد و یک قدرت جهانی است که غربی‌ها همیشه از ترشرویی‌اش ترسیده‌اند و عربستان هم اگر دلخور شود می‌تواند شیرهای نفتش را به روی آنها ببندد و البته متحد اصلی آمریکا هم هست.

آنها چشم‌های خود را بسته‌اند و بیدار کردنشان ممکن نیست، چون واقعاً خواب نیستند بلکه خودشان را به خواب زده‌اند و فقط گاهی با انگیزه‌های سیاسی به حرف می‌آیند مثل همین جمعه که نماینده عفو بین‌الملل نظرش را درباره قصاص گفت، اما ای کاش همین اظهارنظرهای بی‌رحمانه را در مخالفت با جرایم حکم قانونی و شرعی قصاص اسیدپاش‌ها، مقابل قربانیان اسیدپاشی مطرح می‌کرد در حالی که به صورت‌های پوست کنده و صورت‌های بی‌شکل و پلک‌های بسته شده آنها نگاه می‌کرد و بوی تند اسید را از ذره ذره سلول‌هایشان استشمام می‌کرد.

به هر حال ایران ما، چهار دیواری عزیزمان با خانواده هفتاد و چند میلیون نفری‌اش، قصد کرده است با تشدید مجازات اسیدپاش‌ها، این جرم را ریشه‌کن کند و در این راه، اظهارنظرهای آنها که خارج از گود ایستاده‌اند و درد اسیدپاشی را تجربه نکرده‌اند، اهمیتی ندارد. مردم حالا منتظر قصاص دیگر مجرمان اسیدپاشی هم هستند و خیلی‌ها حتی امیدوارند که نیروی انتظامی بتواند هرچه سریعتر مجرمان اسیدپاشی اصفهان را نیز دستگیر کند و پیش از پایان سال شاهد قصاص آنها نیز باشیم.



تاريخ : ۱۳٩۳/۱٢/۱٩ | ۱:٤۸ ‎ب.ظ | نویسنده : ا.عقیلی ا | نظرات ()
------------------------------------------------------------------------------------------
  • پاپو مارکت | بک لینک
  • کد اخبار



    استخدام